Waarom Franse films naar Surinaamse scholen komen
Een Franse film op woensdagochtend kan hier meer betekenen dan je denkt
Ik moest glimlachen toen ik las dat er vanaf woensdag 29 juli Franse films worden vertoond voor Surinaamse basisscholen. Niet omdat Franse films vanzelf bijzonderder zijn dan andere films, maar omdat een bioscoopzaal, een vreemde taal en een groep kinderen samen een heel ander soort les kunnen vormen dan een werkblad.
Taal die niet alleen uit een boek komt De eerste vertoning vindt plaats bij Alliance Française Suriname. Vooraf zingt het Kinderkoor Kathedrale Koorschool het lied *Vois sur ton chemin* uit *Les Choristes*. Dat detail vind ik mooi gekozen. Kinderen horen de Franse taal dan niet alleen in gesproken zinnen, maar ook in muziek, ritme en stemmen die samen klinken.
Daarna worden tot aan de grote vakantie iedere woensdag Franse films met Nederlandse ondertiteling vertoond. In oktober wordt het programma hervat. Volgens het bericht gaat het om het initiatief *Cinéma Scolaire du mercredi*, dat Franse taal en cultuur op een toegankelijke manier naar scholen wil brengen. Het volledige bericht over de filmvertoningen geeft daar wat meer context bij.
Waarom ik dit lokaal vind, ook al zijn de films Frans Op het eerste gezicht lijkt dit misschien een buitenlands programma dat hier wordt neergezet. Toch gebeurt de ontmoeting helemaal lokaal: Surinaamse kinderen komen samen, luisteren naar een koor uit hun eigen omgeving en bespreken daarna een film met Nederlandse ondertiteling. De Franse taal is dan één laag van de ervaring, niet het hele verhaal.
Dat doet mij denken aan oude foto’s in een archief. Een foto van een schoolklas vertelt niet alleen iets over de kleding of het gebouw. Je ziet ook wie naast elkaar staat, wie misschien niet naar de camera kijkt en welke gewoonten in die tijd vanzelfsprekend waren. Een film kan op vergelijkbare wijze gesprekken openen over familie, school, vriendschap, muziek en verschillen tussen landen.
Een kleine kanttekening Ik hoop wel dat er na de vertoningen ruimte is voor vragen van de kinderen, ook als die vragen niet netjes bij een lesdoel passen. Wat vonden zij vreemd? Welke muziek herkenden ze? Aan welke Surinaamse film of welk lokaal verhaal deed een scène hen denken? Daar zit voor mij de echte waarde van zo’n programma.
Cultuuronderwijs hoeft niet altijd groot te worden aangekondigd. Soms begint het met een woensdagmiddag, een ondertitel en een kind dat ineens merkt dat een verhaal ook in een andere taal dichtbij kan komen.