Waarom filmkorrel bij oude films hoort
Een oude film hoeft niet opgepoetst te worden
Bij oude Nederlandse films zie ik liever een beetje filmkorrel dan een beeld dat digitaal zo glad is gemaakt dat alle tijd eruit verdwenen lijkt. Een krasje, een flikkerende overgang of een decor dat duidelijk uit 1964 komt, vertelt soms meer dan een perfecte restauratie.
Restaureren zonder de historische filmtextuur uit te wissen Dat betekent niet dat alles maar vaag en krakend moet blijven. Goed geluid, leesbare ondertiteling en een beeld waarin gezichten niet wegvallen zijn geen luxe. Maar restaureren is iets anders dan verbouwen. De verleiding om elke beschadiging, schaduw en kleurafwijking te corrigeren is begrijpelijk, alleen wordt het resultaat dan soms een nieuwe film met oude acteurs.
Bij een heruitzending kijk ik daarom graag eerst naar de versie en de toelichting: wat is hersteld, wat ontbreekt, en welke keuzes zijn gemaakt? Die informatie hoort eigenlijk bij de film zelf. Een kijker hoeft geen archivaris te zijn, maar mag best weten waarom een beeld eruitziet zoals het eruitziet.